URGENT!!! / The lost weekend

Προς θεατρόφιλους και μή.

Αυτό με πόνεσε.
Θα εκδικηθώ τους φίλους που με τράβηξαν στην παγίδα,
αλλά ειδοποιώ τους υπόλοιπους.

Προσοχή!!!

Η Άντζελα Μπρούσκου ανέβασε σε εκδοχή φαρσοκωμωδίας το "Λεωφορείο Ο Πόθος"
όπου τελικά αποδεικνύεται ότι η γραφικότητα του χτές
(παραστάσεις σε καμιά θλιβερή κατάληψη, gay ριζοσπαστισμός της πλάκας, αντι-αμερικανισμός προς κερδοσκοπία, άγνοια και θράσος, αλαζονία, παρεϊσμός, κάθε λογής κατάντια, κάθε δηθεναρία που μπορεί να βάλει το μυαλό σας)
γινεται η "πίστη" (cult) του σήμερα.

Οι καλοί ηθοποιοί εξευτελίζονται,
κι η αταλαντοσύνη παρελαύνει αγέρωχη κάνοντας τους στην άκρη.

Same old story.

Αξεπέραστο!!!


Αντε και στην Επίδαυρο.
(που κι αυτό θα γίνει και θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι)

ΤΑ ΠΑΛΙΟΠΑΙΔΑ ΤΑ ΑΤΙΘΑΣΑ #4356 Χ.Β

Όταν εγκαταστάθηκα στην Αθήνα, βρέθηκα προ εκπλήξεως πολύ σύντομα, ως προς την διαδικασία της ανάδειξης της "αυθεντίας" σε κάθε χώρο σχεδόν του κοινωνικού στερεώματος.
Έμεινα άναυδος και θυμήθηκα ένα "βιβλίο από την πατρίδα" που δίαβασα όταν ήμουν παιδί ακόμη, εκεί "στα ξένα".

Ηταν "Τα παλιόπαιδα τ'ατίθασα". Ένα καθ'όλα κωμικό βιβλίο που αναφέρόταν σε ιστορίες μικροαπατεώνων, φτωχοδιαβόλων, αποτυχημένων.

Στο βιβλίο από όσο θυμάμαι τα πράγματα κυλούσαν ομαλά και "σωστά".
Στο τέλος κάθε ιστορίας οι ταλαίπωροι χαρακτήρες με τον ένα η τον άλλο τρόπο αποτύνγχαναν στις κομπινούλες που οργάνωναν, ή "γίνονταν τσακωτοί" ή έμεναν μόνοι.

Έτσι και στην ζωή, συμβαίνει το ίδιο τις περισσότερες φορές.
Οχι όμως στην Ελλάδα από όπου προέρχονταν μάλιστα και το βιβλίο.

Κατάλαβα ότι το βιβλίο αυτό ήταν τόσο καλογραμμένο και ειλικρινές μιας και ο συγγραφέας , Τσιφώρος το όνομα του, εξέφραζε μέσα σε όλα και ευσεβείς πόθους.

Παγκοσμίως είναι δεδομένη μια κρίση όσον αφορά στο πρωτογενή κριτικό λόγο, αυτό είναι αλήθεια.

Παρ'ολα αυτά στην Ελλάδα δεν πρόκειται για μιά κρίση.

Πρόκειται για μόνιμη κατάσταση - που έχουν εδραιώσει κομπογιανίτες- η οποία ανδρώνει γενιές επί γενεών.
Και δεν μιλάμε για τον Σεφέρη που αντέγραφε τον Ελλιοτ που αντέγραφε τον Δαντη που αντέγραφε....
Δεν μιλάμε για ποιητές και καλλιτέχνες, μιλάμε για ανρώπους που έχουν πάρει απόφαση να διδάξουν-άκουσον άκουσον- ποιο είναι το σωστό και το λάθος- τι είναι τέχνη, τι είναι ποίηση, τί είναι κινηματογράφος και φωτογραφία ακόμη και τί είναι σκέψη.

Που θέλουν να παρουσιάσουν εαυτούς ως αυθεντίες.
Το τραγικό είναι ότι τα καταφέρνουν.

Θα βρεθούν μπροστά σου. Πότε ως εκλέκτορες πότε ώς μέλη διαφόρων επιτροπών πότε ως επίσημοι γνωμοδότες και πότε ώς συμβουλάτορες για το κάθε τι.

Η "μπογιά τους περνάει" που θα λεγε κι ο Τσιφώρος.

Θα έγραφε λοιπόν πάνω κάτω για την περίσταση.

...Καμιά φορά όμως ό "διάβολος σπάζει το ποδάρι του" και αυτά που λαχαίνουν στον υπόλοιπο κόσμο στην πραγματικότητα, και στην Ελλάδα μόνον σε βιβλία, λαχαίνουν και στην από δω την πιάτσα.

Συνάντησα το λοιπόν μάγκες μου "αυθεντίες"-και μάλιστα με "κολαούζους"

Με την ευκαιρία του μπαγασάκου που έγινε τσακωτός θα σπρεχάρω και τους υπόλοιπους και αν μου ρθει και κάποιος άλλος στη γκλάβα θα τον ξεφουρνίσω.

Στην Φιλοσοφία βέβαια, στο μπλα μπλα που λέμε, τότες που ρθα τα μπρος πίσω, πρωτομούρωνε ένας Βέλτσος. Στο μπλα μπλα για το πανί πολλοί (γενικά η γύρα του μπλα μπλα στην Ελλάδα είναι τίγκα στα φρούτα σα και του "τσακωτού" που θα το ρίξω παρακάτω) .

Στα καρποστάλια γενικώς ένας Πλάτων Ριβέλλης, εσχάτως καταπιάνεται και με τα σινεμά.
Στα γράμματα κάποιος ανάμεσα σε άλλους Βαγενάς, και για άλλους έχω φαει τα δάχτυλά μου σ'αυτό το μαραφέτι.


Θρασύμια πρώτης διαλογής απατεωνάκοι και κακομαθημένα παλιόπαιδα, πάλαι ποτε απουσιολόγοι, σημαιοφόροι, φύτουκλες-μπουρζουάδες της κακιάς ώρας που γρι δεν σκαμπάζουν από ζωή, και που τριγύρισαν σε δυο μπουζούκια και τρία παλιόσπίτια μπας και ψιλιαστούνε το τζα στο φτερό, και που άλλοι τό ριξαν στο ποτο, άλλοι στις πιτσιρίκιες και τον ποδόγυρο, κι άλλοι στα διευθηντιλίκια και τες δεξιώσεις στου Μπενάκη, και που ακόμα "είναι εδώ" μήπως και ψήσουν καμιά μικρή, μη κάψουν' τίποτις ψιλο-φράγκα από το δημόσιο, και πουλάν' τη μούρη τους στα ξετσίποτα σουρτα φέρτα και στα ματσα μούτσα τους, μή για να κάνουν την ψωνάρα τους στην καμπούρα πάσα ένα αφελή.

Κάνα κοριτσόπουλο, καμιά θλιμένη ύπαρξις, κάνας καμμένος κάνας καημένος, τίποτις διαζευγμένες κυρίες με το ζώο να τις δαγκώνι τ αυτί, κάνας εξ επαφής πυροβολημένος, που και που τίποτα βαρεμένα τζόβενα που πιστεύουν ότι θα πάρουν το Νόμπελ όταν μεγαλώσουν, και τονε δέσαμε το γαδαρο. Και νά σου εκδόσεις, να σου διαλέξεις, να σου διοργανώσεις, και συνέδρια, και δώστου κολλητιλίκια με τους πολιτικάντηδες δώστου τραπεζώματα διευθηντιλίκια πρυτανιλίκια και πάει λέγοντας.

Με το μπλα μπλα πας μπροστα.

Το σουρπριζ στην υπόθεση είναι ότι ο Τσακωτός τσακώθηκε από φοιτητή εξ Αμερικής.
Παλιά καραβάνα στη μούφα και το παραμύθι αν και νεαρός σχετικά.
Οι κακιές οι γλώσσες λένε και για ένα μαστεριλίκι που του τό κοψαν, γιατί ήτανε αντεγραμένο λέει το ραπόρτο που πήγε να τους σερβίρει για δικόνε του, μ'ολα του τα μερωδικά τις σάλτσες και τα τοιαύτα .

Σχετικά μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Παριστάνει και τον ποιητή, αλλά κυρίως τον κριτικό και τον δάσκαλο περι ποίησης βεβαίως. Επιδέξιος φαφλατάκος με ύφος πενήντα καρδηναλίων.

Φέρνει βόλτα μάλιστα και ένα περιοδικό "Ποιηση" ο τίτλος του, που το εκδίδει η "Νεφέλη"

Χτυπούσε και κρατικό βραβείο λένε μέχρι τα χτές...τώρα πααααααει.

Τώρα θα χωθεί στην τρούπα του και θα ξαναβγεί σε δυο τρία χρονάκια, γιατι η κενωνία που και που, δεν θέλει κάγκελα και κλουβιά για να σε στριμώξει, σε στριμώχνει κι αλλιώς, με τα ρεντικολα που σου παραφυλάει η ρημάδα η τύχη σου τα κόβει τα φτεράκια και κάνας κολλημένος ξεφτύλας που αντί να κάνει την δουλειά του μπερδουκλώνεται στα ποδάρια σου και σε σαβουρντάει.

Να με σεχωρνάτε για τας ορθογραφικάς ατασταλίας και άιντε με τις υγιες σας.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΑΣ ΤΑ ΦΟΙΤΗΤΑΡΙΑ ΤΑ ΡΗΜΑΔΙΑ.

Θε να προτείνω και δυό ωραία (μπου)μπούκια που θα τα βρείτε στα γιουσουρούμ βιβλίων περι του κέντρου και εντός.

Το ένα είναι ενός (λίγο) παλιόπαιδου που μιλάει για παλιοκαραβάνες που μας στοιχειώσαν οι κουφάλες και ακόμα τες σκεφτόμαστε και προβληματιζόμαστε και το λένε
"Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα" του Καστοριάδη, Κορνήλιος το μικρό,
και το άλλο είναι ενός καλόπαιδου ονόματι Στάινερ, Γιώργος το μικρό "Στον Πύργο του κυανοπώγωνα" και το No Passion Spent: Essays, που δεν γνωρίζω αν το γράψανε στα ρωμαίικα, του Γιώργη και πάλι αυτό φυσάει μάγκες μου, κι όποιος το πάει το μεγκλα διάβασμα φαρσί να πα να το πάρει από τ'αμαζόνι, τσάμπα το δινουνε οι άνθρωποι.

---

Έλα! Μην μου ανατριχιάζετε!!

Άκη Γαβριηλίδη [Η ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΝΕΚΡΟΦΙΛΙΑ ΤΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ

ΡΙΤΣΟΣ - ΕΛΥΤΗΣ - ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - ΣΒΟΡΩΝΟΣ Σε επιστολή του στην Ελευθεροτυπία στις 9/4/2006, ο μουσικοσυνθέτης Μικης Θεοδωράκης, απαντώντας σε μια δυσμενή κριτική, αναρωτήθηκε μεταξύ άλλων τα εξής: Τι θα γίνει φερ' ειπείν, αν σ' αυτή τη χωματερή που καταντήσαμε την πατρίδα μας (ο κριτικός) σκάψει λίγο πιο κάτω και συναντήσει το άλιωτο σώμα του εκτελεσμένου; Που ίσως να ήταν απ' την ίδια πόλη, τη δική του. Ίσως κι απ' την ίδια γειτονιά. Μόνο που αυτός παρασύρθηκε από το "γιγαντισμός μιας ιδεολογικής κατασκευής", ας πούμε τον κομμουνισμό, ας πούμε τον εθνικισμό, ας πούμε τον πατριωτισμό (γιατί τέτοιες "κατασκευές" είχαμε τότε στην Ελλάδα μας) κι άφησε γυναίκα και παιδιά και ξάπλωσε φαρδύς-πλατύς στη χωματερή και παραμένει άλιωτος. Το βιβλίο που έχετε στα χέρια σας ολοκληρώθηκε πριν γραφεί η επιστολή. Ουσιαστικά όμως έχει αυτήν ως θέμα του. Ξεκινά από το ερώτημα: τι είναι αυτό που οδηγεί κάποιους να ανακηρύσσουν τον εαυτό τους άγιο και ταυτόχρονα θύμα, να ζούνε για μισό αιώνα ταυτισμένοι με έναν άλιωτο νεκρό - και να περηφανεύονται γι' αυτό;] Αυτό για να κάνουμε και λίγο πλάκα σε διάφορους "αριστερούς" , που το '50 ήταν αγέννητοι ή νήπια και αν τους ακούσεις νομίζεις ότι "σκατζάρανε" το Γράμμο. Πάρτε το βιβλίο 1) για να το δωρίσετε στους Σταλινικούς φίλους σας-όλοι έχουμε- 2) για να διασκεδάσετε οι ίδιοι. Το βιβλίο δεν είναι το πλέον αντικειμενικό -αν υπάρχει κάτι τέτοιο- έχει ασάφειες, παρερμηνείες, και ιστορικές ανακρίβειες, εκπροσωπει ιδεολογικά ένα νέο συνονθύλευμα ημιμαθούς αριστερας που λάτρεψε την ακατανόητη πλευρά του Λακαν-δίχως όμως να αντιληφθει ότι είναι ακατανόητη ένσκοπα-και προσπαθεί να της δώσει νόημα - εκπροσωπει επίσης χομπίστες της ιδεολογίας και της διανόησης και λάτρεις της ψυχαναλύσεως (ως της νέας αστρολογίας) Παρ' όλα αυτά αν τύχει να μπείτε σε κάποιο τρένο πάρτε το και διαβάστε το και αν συναντήσετε τον **ακατανόμαστο τον ΙΙΙ** να πίνει τα επαναστατικά του ουίσκια στον Ιανό ακουμπήστε το μπροστά του και τσουγκρίστε το ποτήρι. Διασκέδαση εγγυημένη. "Ο Α.Γ., στο βιβλίο αυτό εξετάζει πώς, μετά την ενδοεθνική σύγκρουση της δεκαετίας του ’40, η ελληνική αριστερά, και η ελληνική κοινωνία στο σύνολο της, οδηγήθηκε σε μία συγκρότηση της υποκειμενικότητας με βάση τη θυματοποίηση – την εξύμνηση των απωλειών, της θυσίας, της οδύνης. Για το λόγο αυτό στρέφει τα κριτικά του βέλη προς την αριστερή διανόηση, τους ποιητές, συνθέτες και ιστορικούς και καταδεικνύει το ρόλο τους στη συγκρότηση της «αριστερής κολτούρας». Αντλώντας από την πρόσφατη εμπειρία του «κινήματος των κινημάτων», ανιχνεύει τρόπους για να ξεφύγουμε από αυτή την κυριαρχία των αρνητικών ή θλιβερών παθών (Σπινόζα) και να ανοιχτούμε σε μια πρακτική αντάξια της τάσης του κομμουνισμού (Μαρξ). Δηλαδή σε μια πρακτική ανάλογη με την ενέργεια του υλιστή, ο οποίος «πηδάει στο τραίνο χωρίς να ξέρει από πού έρχεται και που πηγαίνει» (Αλτουσέρ), μια πρακτική αντάξια της «αντίστασης που έρχεται πρώτα» (Φουκώ / Ντελέζ) και της «ακατανίκητης ελαφρότητας και χαράς του να είσαι κομμουνιστής» (Χάρτ / Νέγκρι), ενάντια στο βάρος, στο μαζοχισμό και τη σοβαροφάνεια τού να περιφέρεις ένα άταφο πτώμα αξιώνοντας να σε χειροκροτήσουν γι’ αυτό. "

Αυτονομία?Αυταπάτη?Αυτισμός?

"underground uberalles"
ξαναρχίζω

σε ρόλο μεγαλοπαράγοντα της τέχνης-μην τρομάξει κανείς είναι ένα καλλιτεχνικό μου πρότζεκτ, σαν μια λόγια περφόρμανς

μεταφράζω κατα λέξη:

--------------------------------------------------------------
Αγαπημένε φίλε μου [αλεξ δρακάτο]

[...]Sick-sick-sick,
ο "καλλιτέχνης" ξερνά!! α ναι! εξυπηρετεί την αφήγηση της έκθεσης, προκαλεί συζητήσεις, βέβαια. Προβοκάρει οπωσδήποτε.
Και μια ομάδα με κάποια κενά τσιταρίσματα από ελληνογάλους εκλαικευτές (επιτυχημένους) της συγχρονης σκέψης, , κι αυτό επίσης εξηπηρετεί την αφήγηση, την αφήγηση, την αφήγηση, την αφήγηση[....]
[...]Και μια πολύφερνη νυφη-ή μήπως νυμφίδιο?- μέσα σε όλα, κι αυτή επίσης στην υπηρεσία της ΑΦΗΓΗΣΗΣ.[...]

Μα είναι προφανές αγαπητέ μου...είναι προφανές.
Όλα καλά... όλα στη θέση τους.

Δυστυχώς οι κριτικές καλές και κακές έχουν ήδη φύγει στον "αλλο κόσμο" αυτόν "που χει τα φράγκα", οπότε [....]

see you in hell.**

[...] και ας σταματήσουν να ενοχλούν με τηλεφωνήματα, με "φίλους" που "μιλούν για αυτά λέγοντας τον καλό τους λόγο" με φιλικά χτυπήματα στον ώμο και με δήθεν επαναστάσεις.
Να Σοβαρευτούν ας βρούν τον εαυτό τους ας φτιάξουν έργο και τα λέμε σε καμιά πενταετία, γιατί τόσο νομίζω θα πάρει για την επόμενη [...]

----------------------------------------------------------------

fuck fuck fuck...

φυσικά απάντησα ...τον έβρισα και το "έριξα" στο προσωπικό.
"εμένα εννοείς όταν λές "φιλικά χτυπήματα" για να ξέρω... "
και κάτι τέτοια ισα για να κάνω αντιπερισπασμό.


Μην δίνετε σημασία. όλα μελι γάλα, αυτός είναι καλός φίλος και μου τα χε και φυλαγμένα.

μεταφράζω άλλο , καλό.
--------------------------
"Αγαπητέ [Αλεξ]

[... ]πολύ καλή η επιμελητική εργασία σώζει και τα αδύναμα έργα και τα φέρνει πιο κοντα στο θέμα, μιλαω για [αναφέρει έξι καλλιτέχνες-κανέναν έλληνα] που αν έλειπαν νομίζω θα παρουσιαζονταν ένα ομοιογενές σύνολο, έστω, καταλαβαίνω ότι προτιμήθηκαν για προφανείς λόγους.

[....]και περισσότερο μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα το έργο του τάδε. Αν έχεις κάτι σχετικό να προτείνεις γιατί[.....]

[...] την ελληνική παρουσία εξαιρετικά ελπιδοφόρα, μαζί με τον τάδε που προανέφερα και οι (λέει ακόμη τρείς) νομίζω ότι είναι δυνατόν να βρεθούν σε ένα κάποιο προσκήνιο μιας και [...]

-------------------------------------------------------------------
Βέβαίως οι έξι καλλιτέχνες -τι σύμπτωση !!! εκπροσωπούνται ή και πρόκειται να εκπροσωπηθούν, από αντίπαλων συμφερόντων ίδρυμα-τα, ενώ οι έλληνες ο ένας δεν γνωρίζω καν αν εκπροσωπείται από γκαλερύ (αλλά πολύ γρήγορα θα είναι σε σημαντική συλλογή -βλ. προς βοριοδυτικά) ενώ οι άλλοι τρείς από αθηναικές γκαλερυ (που σημαίνει απόλυτα ασήμαντες ως προς τον ρόλο τους στις θεσμίσεις και τις χρηματαγορές και ως εκ τουτου λέμε ανώδυνα τον καλό μας λόγο)

Είναι ωραίο να μιλάς και να μπορείς να γράφεις και στα Ελληνικά (ενώ οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν λέξη).

Τι λέω ωραίο, είναι απόλαυση.

Πολλές ευχές

Αλεξ